جواد مجابی درگذشت

کد خبر : 12866

17:56

1405/06/14

سونیوز: جواد مجابی، شاعر، نویسنده، منتقد ادبی و هنرهای تجسمی، طنزپرداز و روزنامه‌نگار شناخته‌شده درگذشت.

به گزارش آژانس خبری سونیوز، این نویسنده امروز ۱۵.۱۵ در بیمارستان درگذشت. مراسم خاکسپاری جواد مجابی متعاقبا اعلام خواهد شد.

بر اساس اعلام خانواده جواد مجابی، بعد از خاکسپاری هیچ مراسمی برگزار نخواهد شد و دوستان و دوستداران این نویسنده به مدت هفت روز می‌توانند برای عرض تسلیت به منزل ایشان مراجعه کنند.

جواد مجابی از چهره‌های شناخته‌شده فرهنگ و هنر معاصر ایران بود که در طول چند دهه فعالیت، در حوزه‌های مختلف ادبیات و هنر حضوری پررنگ داشت و آثار متعددی از او در زمینه شعر، داستان، رمان، طنز، نمایشنامه، فیلمنامه و پژوهش منتشر شد.

مجابی ۲۲ مهر ۱۳۱۸ در قزوین متولد شد. او در اوایل دهه ۱۳۴۰ تحصیلات خود را در دانشگاه تهران به پایان رساند و پس از آن مدتی در دادگستری و سپس به عنوان کارشناس فرهنگی وزارت فرهنگ و هنر فعالیت کرد.

او فعالیت حرفه‌ای روزنامه‌نگاری را نیز از سال ۱۳۴۷ در روزنامه اطلاعات آغاز کرد و تا سال ۱۳۵۸ به عنوان دبیر فرهنگی این روزنامه فعالیت داشت. مجابی در ادامه با شماری از مجلات ادبی از جمله «فردوسی»، «جهان نو»، «خوشه»، «آدینه» و «دنیای سخن» همکاری کرد و مدتی نیز سردبیری مجله «دنیای سخن» را بر عهده داشت.

کارنامه ادبی مجابی گسترده و چندوجهی بود. از او بیش از ۷۰ اثر منتشر شده که مجموعه‌های شعر، داستان کوتاه، رمان، نمایشنامه، فیلمنامه، آثار طنز، ادبیات کودک و مجموعه مقالات و پژوهش‌های ادبی را دربرمی‌گیرد.

در کنار نویسندگی و شاعری، پژوهش در زمینه هنرهای تجسمی نیز بخش مهمی از فعالیت‌های مجابی را تشکیل می‌داد. او از کودکی به نقاشی علاقه داشت و در سال‌های بعد نیز در خلوت خود به نقاشی می‌پرداخت. هرچند خودش را نقاش نمی‌دانست، در حوزه نقد و پژوهش هنرهای تجسمی ایران از چهره‌های شناخته‌شده به شمار می‌رفت.

یکی از مهم‌ترین آثار او در این زمینه، کتاب دو جلدی «نود سال نوآوری در هنر تجسمی ایران» است که در سال ۱۳۹۵ منتشر شد. این اثر با حدود ۸۰۰ صفحه، تاریخ هنرهای تجسمی معاصر ایران از سال ۱۳۰۰ تا ۱۳۹۰ را با رویکردی تاریخی و تحلیلی بررسی می‌کند.

مجابی همچنین پژوهشی گسترده درباره تاریخ طنز در ادبیات ایران انجام داد و طنز را در شکل‌های مختلف کلامی و تصویری تجربه کرد. او از جمله چهره‌هایی بود که طنز را نه صرفاً به عنوان گونه‌ای ادبی، بلکه به عنوان ابزاری برای نگاه انتقادی به جامعه و انسان دنبال می‌کرد.