سونیوز: تصور کنید صدای اعلام تأسیس یک رادیو ملی، تصاویر خام یک دادگاه تاریخی علیه نژادپرستی، یا نغمه‌های یک فرهنگ بومی که دیگر گوینده‌ای ندارند، ناگهان برای همیشه خاموش شوند. این سرنوشت تلخی است که هر ساله بخش عظیمی از حافظه شنیداری و دیداری بشر را تهدید می‌کند؛ گنجینه‌ای که نه در کتابخانه‌های کاغذی، بلکه بر نوارهای مغناطیسی فرسوده و فیلم‌های سلولوئیدی در حال تجزیه، در انتظار نجات است. هر سال در ۲۷ اکتبر، جهان به بهانه «روز جهانی میراث سمعی و بصری» به استقبال این پرسش می‌رود که آیا نسل‌های آینده قادر خواهند بود صدای گذشته ما را بشنوند و تصویر آن را ببینند؟