به گزارش آژانس خبری سونیوز، هما میرافشار، شاعر نامدار و ماندگار ترانه ایران، در حالی چشم از جهان فروبست که با درگذشت وی، نهتنها یکی از ارکان اصلی چهارگانه غزل نوین فارسی در کنار غول های ترانه نوین چون شهیار قنبری، اردلان سرفراز و ایرج جنتی عطایی از میان رفت، بلکه دفتر یکی از نابترین روایتگرانِعشق، غربت و حماسه برای همیشه بسته شد. بانویی که قلم جادوییاش، طی شش دهه فعالیت بیوقفه، هویت صوتی و مفهومی صدها قطعه ماندگار موسیقی ایرانی را رقم زد و واژههایش با تار و پود خاطرات جمعی چند نسل از ایرانیان گره خورده است.
هما میرافشار در چهارم اسفند ۱۳۱۵ در تهران متولد شد و فعالیت هنری خود را از جوانی آغاز کرد. او از طریق ازدواج با علی میرافشار، نام خانوادگی خود را حفظ کرد و ارتباطات خانوادگیاش نیز به همکاریهای هنری با برخی خوانندگان از جمله حمیرا منجر شد. نخستین ترانههای حرفهای خود را پیش از انقلاب و در همکاری با آهنگسازان بزرگی چون عماد رام و اسفندیار منفردزاده تجربه کرد، اما اوج درخشش او به سالهای پس از مهاجرت اجباری و همراهی با آهنسگازان مطرحی همچون انوشیروان روحانی، حسن شماعی زاده، فرید زلاند، محمد حیدری، بیژن مرتضوی و کاظم عالمی در تبعید گره خورده است.
او یکی از پرکارترین و تاثیرگذارترین ترانهسرایان موسیقی ایران بود که بیش از هزار ترانه از خود بهجا گذاشت. هما میرافشار با بسیاری از خواننده های سرشناس موسیقی ایران همکاری کرده بود و ترانه های ماندگاری برای خوانندگان مطرحی مانند گلپا، ایرج، ستار، هایده، عارف، معین ،ابی، حمیرا ،مهستی، داریوش و لیلا فروهر سروده بود. اشعار وی نیز در سه مجموعه کتاب تحت عنوان «گلپونهها» و «آلالهها» و «گلپونهها ۲» منتشر شدهاند.
امضای خاص هما میرافشار صرفا سرودن احساسات عاشقانه نبود؛ او شعر را آیینه تمامنمای دغدغههای اجتماعی و میهن پرستی زمان خود می دانست به طوری که برخی آثار ملی میهنی وی به نمادی از تعلقخاطر عمیق او به ایران محسوب می شود.
خبر درگذشت این شاعر و ترانه سرای برجسته ، موجی از احساسات و واکنشها را در شبکههای اجتماعی و جامعه هنر و فرهنگ ایران به راه انداخته است.