تریبون اقلیت، سانسور حاکمیت / وقتی صداوسیما حقایق را وارونه جلوه می دهد!

کد خبر : 12406

15:37

1405/03/10

تصور کنید رسانه‌ای را که از جیب شما ارتزاق می‌کند، نطق نماینده جبهه پایداری را بی‌وقفه پخش کند، اما وقتی رئیس‌جمهور از واقعیت‌های تلخ دی ۱۴۰۴ می‌گوید یا از مذاکره عزت‌مندانه دفاع می‌کند، دوربین‌ها را خاموش کند و خانواده‌های داغ‌دیده را «خانواده شهدا» جا بزند. این صحنه‌ای از یک فیلم تخیلی نیست؛ تازه‌ترین فصل از تقابل خودساخته صداوسیما با دولت است؛ تقابلی که نهاد فرادستیِ شورای عالی امنیت ملّی را دور می‌زند و بودجه عمومی را خرج تریبون اقلیتی می‌کند که بقایش در نفی مذاکره است.

به گزارش آژانس خبری سونیوز، صداوسیما بار دیگر نشان داد نقدپذیری در این سازمان بی در و پیکر نمی‌گنجد، آن‌هم وقتی منتقد، شخص رئیس‌جمهور باشد. مسعود پزشکیان در دیدار با رئیس و مدیران این سازمان، گلایه‌ای صریح اما مهارشده را به زبان آورد: «گاهی کارشناسان رسانه ملّی حرف‌هایی می‌زنند که هیچ نسبتی با واقعیت‌های کشور ندارد، اما دولت برای حفظ آرامش و جلوگیری از تنش، سکوت می‌کند.» گویا سکوت دولت هم برای جام‌جم حجت نیست؛ چرا که همین انتقادِ به ظاهر ملایم، بلافاصله به تیغ سانسور سپرده شد.

پزشکیان در همان دیدار، پرده از تحریفی خطرناک برداشت: کلیپ‌هایی از بیانات رهبر شهید انقلاب درباره مذاکره به‌گونه‌ای بازنشر می‌شود که بیننده عادی گمان می‌کند اصل نظام مخالف مطلق هر گفت‌وگویی است. رئیس‌جمهور تأکید کرد که شهید رئیسی هیچ‌گاه با مذاکره عزت‌مندانه، مبتنی بر اقتدار و منافع ملّی مخالف نبود و همواره بر حکمت، عزت و مصلحت پافشاری می‌کرد. اما از قاب صداوسیما، این کلام شفاف هم در پسِ پرده روایت‌سازی‌های جناحی محو می‌شود.

وقتی ۲۰:۳۰ خانواده‌های داغ‌دیده را «خانواده شهدا» می‌نامد
این نخستین رویارویی تلخ نیست. ۲۰ بهمن پارسال، مراسم بهره‌برداری یک نیروگاه خورشیدی به‌طور زنده از شبکه خبر پخش می‌شد. مجری برای مدیریت زمان پیغام داد، اما پزشکیان بی‌پروا پاسخ داد: «شبکه خبر خیلی مهم نیست. ما کار خودمان را می‌کنیم، تو نگران نباش. به‌جای حرف‌های بی‌ربط، این خبرها را پخش کنید تا مردم بدانند صداوسیما هم کمک می‌کند.» نتیجه چه شد؟ پخش برنامه فوراً قطع شد و به‌جای آن، نطق یک نماینده عضو جبهه پایداری روی آنتن رفت. پیام روشن بود: اولویت با نگاه طایفه‌ای است، نه توسعه ملّی.

چند روز بعد، بخش‌هایی از سخنرانی ۲۲ بهمن رئیس‌جمهور که به اعتراضات دی ۱۴۰۴ اشاره داشت، در بخش‌های خبری سانسور شد. در ادامه، دیدار احساسی پزشکیان با خانواده‌های جانباختگان آن اعتراضات در سفر به استان گلستان نیز از تیغ ممیزی گذشت؛ بخش خبری ۲۰:۳۰ اما پا را فراتر نهاد و با تحریفی شگفت، آن دیدار را «دیدار با خانواده شهدا و ایثارگران» نامید. انگار در قاموس این رسانه، پذیرش خطا و همدلی با ملت جرم است و وارونه‌نمایی، فضیلت.

نهاد فرادستی تصمیم می‌گیرد، جام‌جم کار خودش را می‌کند
طنز تلخ ماجرا جایی است که بدانیم در ساختار سیاسی ایران، سیاست خارجی و مذاکرات را نه دولت به‌تنهایی، که شورای عالی امنیت ملّی تعیین می‌کند؛ نهادی فرادستی با حضور سران قوا، فرماندهان نظامی و مقام‌های اطلاعاتی که تصمیم نهایی‌اش باید به تأیید رهبری برسد. قرار گرفتن رئیس مجلس در رأس تیم مذاکره‌کننده نیز مهر تأییدی بر همین هماهنگی کلان حاکمیتی است. پس صداوسیما وقتی بلندگوی مخالفان مذاکره می‌شود، در حقیقت نه‌تنها دولت، بلکه همان تصمیم فرادستی را هم زیر پا می‌گذارد. این رفتار، «حاکمیتی» نیست؛ «جناحی» و «خودسرانه» است.

رئیس سازمان صداوسیما در جلسات دولت و شورای عالی امنیت ملّی حضور دارد – بی‌آنکه حق رأیی داشته باشد – صرفاً برای آنکه هماهنگی با تصمیمات کلان صورت گیرد. اما نتیجه چه شده؟ قائم‌مقام آن سازمان، وحید جلیلی، متعلق به جبهه پایداری است؛ همان جریانی که بقای سیاسی‌اش را در نفی مذاکره و بحران‌سازی تعریف کرده. طبیعی است که کارشناسان این رسانه هم اغلب از میان همان حلقه انتخاب شوند و تحلیل کارشناسی، قربانی ایدئولوژی شود. هر صدایی که با این خط هم‌خوان نباشد، یا «غیرخودی» است یا با سانسور محو می‌شود.

تقابل خودساخته‌ای که با پول بیت‌المال تداوم می‌یابد
پزشکیان تاکنون جز چند گلایه علنی، واکنش قاطعی به این روند نشان نداده است. این در حالی است که صداوسیما افزون بر درآمد تبلیغاتی، از بودجه عمومی – همان پول بدون زحمت دولتی – تغذیه می‌کند. ناظران هشدار داده‌اند تا زمانی که شیر بودجه دولتی به پای جام‌جم باز است، نه‌تنها سطح رسانه‌ای ارتقا نمی‌یابد، که رفتارهای جناحی و تقابلی آن نیز گستاخانه‌تر خواهد شد. دولت اگر همچنان گوشش به این هشدارها بدهکار نباشد، رئیس‌جمهور محکوم است این تقابل خودساخته را تحمل کند؛ تقابلی که از قضا پولش را خود دولت می‌دهد، تیغش را صداوسیمای میلی می‌کشد و میوه تلخش را اعتماد عمومی پس می‌دهد.