نان لواش نوع دو با ۱۰۰ درصد افزایش، از ۸۰۰ تومان به یکهزار و ۶۰۰ تومان رسیده است. نان سنگک نوع یک (یارانهای) نیز با رشد ۸۹.۵ درصدی از ۴ هزار و ۷۵۰ تومان به ۹ هزار تومان جهش کرده است. در همین حال، نان بربری روغنی از ۵ هزار و ۷۰۰ تومان به ۱۰ هزار تومان افزایش یافته که افزایش ۷۵.۴ درصدی را نشان میدهد و نان بربری ساده نیز با ۸۴.۲ درصد رشد، از ۳ هزار و ۸۰۰ تومان به ۷ هزار تومان تغییر قیمت داده است.
عباسوند،مدیر اتحادیه نانوایان تبریز علت این جهش قیمتی را رشد هزینههای حقوق و بیمه کارگران، اجارهبها، حملونقل و دیگر اقلام مؤثر در پخت نان اعلام کرد و افزود: سال گذشته دولت ۴۰ درصد یارانه به نانوایان پرداخت میکرد که امسال این یارانه بهطور کامل قطع شده است. وی با اشاره به نانواییهای آزادپز تصریح کرد که قیمت جدید در این واحدها هنوز نهایی نشده و بهزودی اعلام میشود، اما پیگیریها و تحقیقات میدانی سونیوز از سطح شهر نشان میدهد که بهای نان بربری و سنگک معمولی در آزادپزهای تبریز هماکنون از ۲۵ هزار تومان به ۳۰ هزار تومان افزایش یافته که معادل رشد ۲۰ درصدی است. بدین ترتیب، جهش افسارگسیخته قیمتها، هم نانهای یارانهای و هم آزادپز را درنوردیده و فشار مضاعفی بر معیشت خانوارهای تبریزی وارد کرده است.
در شرایطی که هنوز کام مردم هر درگیر تورم افسارگسیخته و گرانی های روزانه کالاهای اساسی هستند، مسئولان مربوطه با وقاحت از افزایش قیمت نان خبر میدهند؛ گویی نان که حداقل نیاز خوراک هر انسان است، به کالایی لوکس و تجملی بدل شده که باید برای خریدش حساب و کتاب جداگانه باز کرد. وقتی نان لواش در یک شبانهروز ۱۰۰ درصد گران میشود و نان سنگک یارانهای جهشی ۸۹ درصدی را تجربه میکند، این پرسش تلخ پیش میآید که آیا قرار است سفرههای مردم آرامآرام جمع شود و یا سفرههای خالی پهن شود؟
مدیران، قطع یارانه دولت را به گردن دولت میاندازند و دولت هم تقصیر را به گردن تحریم و تورم میاندازد و در این میان، تنها کسی که بازنده این بازی تکراری است، شهروندی است که باید با همان حقوق ثابت، نانی را بخرد که حالا دو برابر قیمت قبل، از کارتخوان نانوایی کم میشود. انگار که نانوا و دولت هر دو فراموش کردهاند که مگر نان چه سهمی از سبد معیشت یک خانواده ایرانی دارد که حالا باید با این روند، کل آن سبد زیر بار گرانی له شود.
از آن سو، سناریوی آزادپزها روایت دیگری از این تراژدی است؛ جایی که قیمت نان بربری و سنگک از ۲۵ به ۳۰ هزار تومان جهش کرده و این یعنی حتی آنانی که از صف نان یارانهای ناامید شدهاند هم از تیغ گرانی در امان نماندهاند. جالب اینجاست که مسئولان میگویند نرخ آزادپزها «هنوز نهایی نشده»، اما در عمل، قیمتها به شکلی نامرئی و بیسروصدا اوج گرفته و سفرهها را نشانه رفته است. وقتی حقوق و بیمه کارگر و اجاره و حملونقل گران میشود، چاره چیست جز اینکه مردم نان گران بخرند یا اصلاً نخرند؟ این وسط اما دریغ از یک تدبیر، دریغ از یک گوش شنوا. نکته تلختر اینکه هر بار نان گران میشود، مسئولانش علت را «حقوق کارگر» میدانند؛ یعنی کارگری که خودش همان نان گران را میخرد و از این دور باطل، هیچ سهمی جز تحقیر و فشار بیشتر نمیبرد. انگار قرار است این سفرهها هر روز کوچکتر شود، تا جایی که دیگر نهنان بماند و نهسفرهای که پهن شود.